Tot in de 19e eeuw was er van behandeling van de krankzinnigen in het Buitengasthuis nauwelijks sprake. Mensen werden er wel opgevangen, maar niet behandeld. De omstandigheden waren bedroevend. De arts C.J. Nieuwenhuis oordeelde in 1821: Het Buitengasthuis is geenszins een inrichting voor krankzinnigen, maar een magazijn van gekken. Deze opvatting veranderde halverwege de 19de eeuw. Krankzinnigheid werd toen voor het eerst als een behandelbare ziekte gezien. Het Buitengasthuis vond men daarvoor geen geschikte plek. Rust en ruimte waren nodig. Dit werd gevonden in Bloemendaal, in het Provinciaal Ziekenhuis Santpoort. In 1849 opende dit toen ultra moderne krankzinnigengesticht haar deuren.

Wilhelmina Gasthuis »